En el camino

Non sabía que o libro ‘En el camino’ de Kerouac estivese escrito nun rollo. Paradóxicamente non é un rollo de libro, senon que as palabras flúen, sen esquema, sen inicio e sen final, coma un río.
O lin e soñei que atravesaba desertos. Soñei con trenes, con hoteis. Soñei cunha América anticuada, vella, chea de melancolía iluminada polo sol de California. Cando rematei o libro pregunteime porque o rematara xusto ahí, nese momento. E non atopei razón algunha. Supoño que para que volvas a empezalo, unha e outra vez.
Xa non lembro de que ía o libro. Pero as cores e as conversas permanecen na memoria. Logo lin ‘Los vagabundos del Dharma’. E deste só quedou o frío dos altos cumios pola maña, cando te ergues. E pregúntome como sonseguiu Jack que me esquecer dél como autor e só quedasen retidas esas sensacións físicas.
E esto ven porque na esposición sobre o borrador orixinal prohibiron facer fotos escudándose no copyright de marras. Cando vexo as fotos imaxino a Kerouac sentado no chan, escribindo sen parar, coma un personaxe dalgún dos seus libro.

« Cinco teimas | Están prohibidas »